O to jest ostatnia część postów z Wiersza - Ku pamięci... języków, słów i ich znaczeń.
Podsumowanie:

Języki ewoluują, słowa i ich znaczenie - również.
Zmieniają swoją budowę
zmieniają swoją postać
ich wygląd i znaczenie fonetyczne.

Świat, bez ewolucji językowej
nie istnieje.
Nie istnieje, bez tworzenia i usuwania go w pył
W nicość.

Jednak, bez pamięci języka.
Sam z siebie - wymiera.
Usuwa się w cień.
Bez pamięci.

Młodzi nie pamiętają już - jak ich rodzice podśpiewywali
Im - ciche kołysanki do snu,
zwiększając im pamięć - ku zeszłym
odległym czasom.

Ku legendom, ku historii słowa,
które dawno już przeminęło.
Aż tak bardzo - w odległą
Nicość.

PIEŚNI, które wciąż się odnawia i wciąż nadają im swoisty sens.
Pamięci dawnym pokoleniom,
by nigdy nie, zostały dziś, zapomniane o własnej tożsamości.