WSPÓŁCZESNY ORFEUSZ... 

Piekna ta pieśń 

co odbija się w skamienialych sercach

Zmurszalych i bezuczuciowych.

Zawieszonych pomiędzy duchem i ciałem.

Pieniądzem i duchowością - wiązań.

Pięknie utkana pieśń 

Z melodii i próżni sztuki.

O sztuce suchej i przegrznilej.

Bez cudu - naturalności.

Piękna melodia osnuta 

rozbrzmiewa - dla wyjątkowego serca i duszy.

Piękna to muzyka śmiertelna, bo pamięć rozgrzewa jak słońce - to serce - gorejace.

Muzykę swą tworzysz.
Delikatnie tchnąc ciepło w zimne, obumarle jestestwo - pozornie żywe.

Pozostawiasz za sobą tkliwe łzy wysłane,
Odrzucając fałsz i brzydote.

Wyruszyłes po swą stratę - miłosną cielesna.
Piękna swą - Eurydyke.
Jednak za ciekawość - zapłaciłes ta najwyższą cenę - nieodzyskana.

TAJEMNICZY TANIEC....

Przy ognisku
Harcując
Tańczą swój własny
Wesoły, pstrokaty
Taniec
Wolności, niezależności.

Przy dźwiękach lutni, harfy
Przygrywają z wolna - do taktu.
Do zabawy - Swawolnej.

Wesoło wokół tańczą w kolorze.
W swym ekstrakcie
Utrzymany i zatrzymanym
W błogim niebycie i błogiej nieświadomości.

W tajemnym, wieczornym lesie
Zabawa się rozgrywa.
W chaotycznym, płynnym
Żywiołowym - ów tajemnica się uwypukla.
Nadają swój szybki rytm i taniec przy gwiazdach - nocnym księżycu.

Istotnie tajemnica to wielka
w zabawnym żywiole - z iskrami ognia
w łunie i blasku dymu - wydobywającym się spod płomieni,
które unoszą się ponad głowami - żywych....

     Ciskane są zewsząd te ciepłe, błogie iskierki płomieni
     Ciskane są one - dodając tematyki podniosłej, zabawnej i gorącej.
     Ciskane są one w końcu, ogłaszając wokół tą tajemnicę lasu i zieleni - niezwykłej i mrocznej.
    
    Roztaczając przy tym podróż w nieznane...

W ŚWIECIE TAJEMNIC...

W rozszerzajacym i skracajacym
wszechświecie.
Skąpane są tajemnice.

W ciągłych pytaniach, bez odpowiedzi.
Rozszerzają się każdego dnia.
W każdej chwili.

Są jak magnesy, stykają się i rozszerzają
O podobnych ladunkach.

Są jak neurony, impulsy łącząc się w jedną sieć - przekazów audiowizualnych.

Opowiadają o tysiącach światów i rzeczywistościach o setkach wizualnych częstotliwościach - nie widzialnych przez ludzkie oczy.

Tylko czujne serce i bystry umysł połączy fakty odrzucając hipokryzję i absurdy.

Świata pełnego fantazji i marzeń.

....

Z nad doliny
Łagodnie swe pieśni - niesie.
Przez szum każdej łodygi i kępy - trawy.
Poprzez wzburzenie i porywy wiatru,
Spokój i gwałtowność
Przeplata.
W kontrast przyrody.

Z jednej strony kopalnia tajemnic - nieuchronna i nieskończona.
Z drugiej zaś strony - dająca ukojenie zmęczonemu sercu. Po niekończących zmaganiach, w nieustannym biegu życia.

Przyrodo, odbijasz wszelakie zmagania ludzkości - utrwalasz pamięć.
Czyniąc z niej swój własny pomnik.
Swej własnej czci. Swej własnej pamięci, gdy inni o sobie zapominają. W życiu ciągłego doskonalenia i udoskonalania siebie - nieustannie.

W raz ciągłym rozwojem
ślepo zamyka się drzwi
przed wezbraną rzeką
uczuć i tajemnic
jakie to skrywa serce i umysł - człowieczy,,,

Zaś ślepy los wciąż pcha ku nicości
ku stokowi, z którego o upadek - nietrudno.
Ignorując przy tym znaki ostrzegawcze
przed niechybnym spadkiem w ciemną dziurę - bez powrotu.
Bez drogi - odwrotu od zamierzonego celu.
Bez równowagi i oceny ryzyka przed popełnieniem wielkiego błędu.