WSPÓŁCZESNY ORFEUSZ... 

Piekna ta pieśń 

co odbija się w skamienialych sercach

Zmurszalych i bezuczuciowych.

Zawieszonych pomiędzy duchem i ciałem.

Pieniądzem i duchowością - wiązań.

Pięknie utkana pieśń 

Z melodii i próżni sztuki.

O sztuce suchej i przegrznilej.

Bez cudu - naturalności.

Piękna melodia osnuta 

rozbrzmiewa - dla wyjątkowego serca i duszy.

Piękna to muzyka śmiertelna, bo pamięć rozgrzewa jak słońce - to serce - gorejace.

Muzykę swą tworzysz.
Delikatnie tchnąc ciepło w zimne, obumarle jestestwo - pozornie żywe.

Pozostawiasz za sobą tkliwe łzy wysłane,
Odrzucając fałsz i brzydote.

Wyruszyłes po swą stratę - miłosną cielesna.
Piękna swą - Eurydyke.
Jednak za ciekawość - zapłaciłes ta najwyższą cenę - nieodzyskana.