Witam serdecznie moich czytelników,
Dziś pragnę udostępnić, przedstawić Wam mój najnowszy projekt. Nowy cykl wierszy, z mojego małego tomiku WIERSZE SATYRYCZNE - CZ.I. "O PAPUGACH".
Będzie on wyjątkowy, gdyż postanowiłem napisać coś kryształowej rzeczywistości świata życia - młodego i starego pokolenia.
Nie przedłużając dłużej,
Shadows213.

WIERSZ SATYRYCZNY - CZ.I. "O PAPUGACH".

Rzeczy te dzieją się
mnożą i dzielą,
skłaniają i odkładają,
nowe wrażenia - nowe światy.

Świat zwierząt,
odpis - na kartkach papieru,
Zwierz ten papugą
zwie się.

Mnożą się te sprawy - na straty spisane,
mnożą się te odnogi - poprzez podziały.
Poprzez niechybne sprzedaże i znikome szanse
- przekupek.

Dla nowej świeżej szansy,
dla nowego życia, świeżej krwi.
By odrzucić prawdę, godność - dla garści talarów,
tysiąca srebrników.

Będąc pozbawiony czci i pamięci
by zakosztować smaków życia i przetrwania,
co łaska,
bez Pańska łapa - skąpca.

Młode pisklęta - odrzucone, szybko wyrzucone z gniazd,
opuszczają miejsca znajome, swoich narodzin, życia
i przyjaźni, zaznają tylko gorzki smak, nowego miejsca
niegościnnego i nieznajomego.

Chcą poznawać tajemnicze miejsca,
poczuć wolność - bez rodzimej kołyski,
rodzimego gniazda. Z goryczą i dodatkową kiesą,
niespełnionego snu - wracają.

Jakże trudno w to uwierzyć, zaznać i poznać,
zakosztować i uwierzyć.
Tak dokładnie, tak dosadnie,
tak prawdziwie i wnikliwie.

Nowe pokolenie - wzrasta w tej sieci nierzeczywistego piękna, niespełnionych marzeń,
otumanione, pozbawione celu.
Bo poznali tylko młodość skąpaną w formie tabel, kluczy i ocen od 1 do 6.
Zdany i niezdany, zdolny i niezdolny, materiał do analizy względem materiału do badań.

Okraszając ich i stymulując w sztucznej dziedzinie niepamięci.
By ukształtować nowego ptaka - nie ptaka.
Słońce, które ich spowija,
wychodzi za chmur - omija wszystko co zaznali. Co pozwali przez początek żywota.

Za to przychodzi - spłata - odpis, przepis.
Dodatni - kształt, ubarwienie i wygląd.
Wszytko to w jednym rozumieniu - nowoczesność,
w zatraceniu i oczadzeniu - ku jaczejce i kulcie jednostki.

W świetle niewygodnej prawdy - po zmianie terminów,
na nowo ukształtowanych, przyklaśniętych,
by młodość była pozorna,
dla celów ogólno globalnych.  Nierodzimych.

I dlatego młody ptaszku,
na twe piórka - wyrok już zapadł.
Tuczony będziesz, aż na nowo nie znikniesz.
Bo nie sterujesz swoim losem, swoimi ptasimi skrzydełkami. Uczynili już to - tuż przed Tobą...