CHWILE ZADUMY...

Śniłem o starym mieście, co rzuca swe włości.

Piękne zabytki, krużganki, uliczki.

Chwila je otula przed historią.

Kiedyś żyli tu ludzie, lecz dziś swe władanie biorą,

Roślinność i zwierzęta.

Żyję tylko ten jeden raz,

smutkiem i radością

- co wesoło iskrzy swą różnorodnością.

Jestem, czy byłem?

- światełkiem w tunelu,

by za rogiem znów zabłysnąć.

Gdzie mrok, a gdzie świt

rozbłyska swe kształty?

Któż wie,

gdzie rozpoczyna się

i kończy ich królowanie.

Jedynie sen, oznajmia kto jest kim.

Samotny człowiek wędruje,

przez lądy i morza żywota.

Któż wie,

gdzie go może spotkać,

Los daleki hen.

Życiem rządzą chwile radości,

smutki i zadumy.

Co łączą w końcu ludzi.

W jeden organizm.

- Żywy.

By w innej chwili zmienić ich,

w coś martwego.

Potęga miłości.

Cóż człowiek pocznie bez niej.

Będąc jak,

-zszarzały liść opadający

gdzieś jesienią,

O zmroku.

To najtrudniejszy wybór,

By być z kimś, niezależnie od jego wad.

Rozszalały wiatr,

co rozsyła swe panowanie.

Tam W górach i nad morzem.

Gdzie tylko może pojąć

ów człowiek.

Ni ostatnia to chwila,

co wesoło tańczy przed oczyma,

co łagodnie oświetla swoim uśmiechem.

Takie jest po prostu,

moje powołanie do istnienia.